2015, בפעם הבאה תשתדלי יותר
לעומר חלבי יש לא מעט חשבונות לסגור עם השנה החולפת וגם כמה בקשות לשנה הבאה. אל תגידו שלא קראתם
לפני כתיבת מילים אלה התלבטתי אם להתקשר לעורכת המגזין ולהודיע שאני פורש מהמערכת. התכוונתי להודות בכך שאין לי אישיות מגובשת לכתיבה ושבנוסף להכל אני סובל מאוצר מילים דל בעברית. אבל אז חשבתי – מה יכול לקרות? אם אנחנו כבר סוגרים שנה, וכל כך רציתי להמשיך לנצל את ההטבות שנותנים מהאגודה לחברי המערכת, אז למה לשתוק?
אם יש משהו שאני רוצה שיהיה בשנה החדשה, זה קודם כל להיפרד מהפחד לפתוח את הפה. להפסיק להסס, ולהגיד את הדברים כמו שהם. אני לא רוצה שהשנה הבאה תגיע בפורמט המקובל של דברים חדשים שהתרגלנו לקבל – עטופה בניילונים, עם דף הוראות שימוש והוראות אזהרה. אני רוצה שנה בלי עטיפות, שנה של כנות ואמת – שמה שבפנים יהיה כמו מה שבחוץ. הייתי מבקש לשנות את המספר שלה מ-2016 לכל מספר אחר. הצירוף הזה של שתים-אפס-אחד-ועוד מספר – מדאיג אותי. מאז שהמספרים האלה התחילו להופיע בקצה העליון של העיתון, רק דברים רעים היו בפנים.
ואם כבר משנים הכל, אני רוצה שתהיה שנה נטולת עיתונים ועיתונאים, טלוויזיה ופרשנים. ובלי כל החכמולוגים שמנסים להוכיח לי כל הזמן שהם מבינים לאן אנחנו הולכים, ויודעים להחליט מה הטוב ביותר בשבילי. גם בלי פייסבוק וטוויטר ובלי גיבורי המסכים, שמשמיעים דעות מיותרות על המצב הביטחוני, החברתי והכלכלי, וכל הזמן מדברים שטויות על המקופחים. המקופחים מתים מרעב והבטלנים גונבים להם את ההצגה. לא רוצה לשמוע את אלה שמדברים על השלום או על המלחמה. הגיבורים נהרגים והאוֹפּוֹרְטוּנִיסְטים משייכים לעצמם את הגבורה. 365 ימים של חיים נורמליים, אחרי שרשרת ארוכה של שנות חרדה.
ואם אלוהים הולך לקחת אותי ברצינות הפעם, ולהוציא לפועל את מה שאני מבקש, אז שווה לנצל אותו עד הסוף: לא רוצה שיהיו כאן יהודים, מוסלמים ונוצרים. פשוט שייתן לכולם מכה על הראש, עד אובדן הזיכרון. מכה שתחזיר את כולם לשפת הסימנים. ורק אז תהיה פה קצת מנוחה, דממה של ממש. וכך נוכל להתחיל התחלות חדשות. ונוכל לצאת לרחובות כדי לגעת אחד בשני . רוצה שנה דומיה לזכרם של כל בני האדם שנפלו משחר ההיסטוריה עד היום, ולא השתתפו איתנו בכל חגיגת המוות שעשינו לעצמנו מכל כיוון. לזכרם של אלה שלא זכו לקבל את השנה החדשה בנשיקה רטובה באמצע הרחוב. אלה שלא דפקו להם משמרת בוקר אחרי ליל הסילבסטר, ולא יתעוררו שוב עם ההנגאובר של האחד בינואר.
עומר
قَبلَ كتابةِ هذهِ الكلماتِ، ترددْتُ في الإتّصالِ بمحرّرةِ المجلّةِ، لإخبارها بأمرِ استقالتي منَ المجموعة. نويْتُ أن أعترِفَ بأنّ شخصيتي الكتابية غيرُ مكتملةٍ بعد، وإضافةً إلى ذلك ثروتي اللغوِيةُ المتواضعةِ جدّاً، لكن قلتُ، ماذا قدْ يحدُثْ؟ بما أننا نُنْهي هذه السنةَ، وكمْ رغبتُ بالإستمرارِ في تلقّي هدايا رابِطةِ الطّلابِ والتي يقدمونها لكتابِ المجلةِ؛ فلماذا أصْمُت؟
بدايةً يجبُ أنْ أتخَلّصَ في العامِ الجديدِ من الخَوفِ بأن أفتحَ فمي؛ أريدُ أنْ أقولَ الأشياءَ كما هيَ وبلا تردّد.. لا أريدُ للسنَةِ الْجديدةِ أنْ تأتيَ مثلَ كلِّ شيْءٍ جديدٍ، نستقْبلُهُ مُغَلّفاً بالنايلون، معَ دفاتر الإرشاداتِ والتحذيرات. أُريدُها سنةً بلا غلافٍ، تتميّزُ بالصّراحةِ والحقيقةِ؛ قدْ أطلُبُ أنْ يتَغيّرَ رقمُها من ٢٠١٦ إلى رقمٍ آخر، فهذا الإجتماعُ للأرقامِ اثنان، صفرٌ، وواحد ورقمٌ آخر يقلِقُني، فمنذُ بدايةِ ظهورِها في أعلى الجريدة، لمْ تكنْ تحملُ سوى الشرَّ.
ولأننا قادرينَ على تغييرِ كلّ شيء، أريدها سنةً خاليةً من الجرائدِ والصّحفيينَ، من التلفازِ والمُحلّلين، بلا راديو أو مُذيعين، وبدونِ كلّ المتحذْلِقينَ الذين يُحاولون دائماً الإثباتَ بأنهم يعرفونَ إلى أينَ نحْنُ ذاهبون، في حين أنهم قادرينَ على اتخاذِ الْقرارِ الأمثَلِ من أجلي.
أريدُها سنةً خاليةً من الفايسبوك والتويتر، وأبطال الشاشةِ الذينَ يُسمِعونني الهراءَ المستمرّ، عنِ الوضعِ الأمنيِّ والْإجتماعيِّ والإقتصاديّ، ودائِماً يتفوهون بكلامٍ لا معنى لهُ عنِ المظْلومين. المظلومونَ يموتونَ منَ الْجوعِ والْمُتسكّعونَ يركبون القضيةَ. لا أريد ان أسمعَ أولئك الذينَ يتكلمونَ عنِ الحرْبِ والسلامِ؛ فالشجعانُ هم من يُقتلون، وأولئك الإنتهازيون يتطفلونَ على البُطولة.
ثلاثُ مائةٍ وخمسةٌ وستون يوماً من الحياةِ الطّبيعيّةِ، بعدَ سلسلةٍ طويلةٍ من سنواتٍ مليئةٍ بالرُّعبِ. وإذا كان اللهُ سيأخُذُني على محمَلِ الجدِّ هذهِ المرّةِ، ويُنَفّذُ كلَّ ما أطلبُ، سيكونُ منَ الأجدرِ بي المُضيُّ قدُماً وسؤالُهُ، أن لا يكونَ هناك مسلمون، مسيحيون ولا يهود.. أريدُ من الله أنْ يضربهم جميعاً على رؤوسهم حتى يفقدوا الذّاكرة؛ ضربَةً تُعيدهم إلى لغةِ الإشارةِ، ففقط هكذا ستحلُّ الراحةُ أخيراً. ويحلُّ صمتٌ مُطْبَقٌ، يُمكنُنا من البدايةِ من جديد، وسنبقى قادرينَ على ان نخرجَ إلى الشوارعِ، ونتفقّدَ بعضنا البعض.
أُريدُها سنةً صامتةً لذكرى كلّ البشر، الذينَ سقطوا من فجْرِ التّاريخِ حتى يومنا هذا؛ ولمْ يُشاركونا حفلةَ الموتِ التّي سبّبْناها لأنفسنا من كلّ حدْبٍ وصوْب. لذكرى هؤلاء الذين لمْ يستطيعوا أن يستقبلوا السنة الجديدة بقبلة رطبة في وسط الشارع، لذكرى الذين لم يحظوا بورديةِ الصباح بعدَ ليلةِ السيلفستر، ولم يستيقظوا مع صُداع الأول من يناير
عُمَرْ